8 december, de banenmarkt

Gepubliceerd op 31 januari 2018

Op vrijdag 8 december was het zover. De kennis die we hadden opgedaan op het gebied van Smart Mobility en de verkeerskunde, de bekendheid die we hadden gemaakt in de mobiliteitswereld en de werkgevers in onze nieuwe toekomst. Alles kwam te samen op vrijdagmiddag in het Provinciehuis voor de ‘banenmarkt’.

Geschreven door: Tim van Ketwich

We hadden ons de weken ervoor laten overladen met informatie. Bij sommige gastcolleges met een spervuur aan powerpointsheets, bij anderen heel interactief en een enkele keer ook bijna therapeutisch. Kortom we hadden nogal wat meegemaakt. En dat had ons niet alleen als individu, maar ook als groep gesterkt. Dit hadden we nodig, bleek achteraf, voor de banenmarkt.

De voorbereiding

De dagen voor de banenmarkt waren ingericht om te werken aan onze eigen presentatie. Theo Sikkema bracht ons in aanraking met Clifford strenghtsfinder. En met Erik Wegh zijn we op zoek gegaan naar wat voor soort werk het beste bij ons past en binnen wat voor organisatie we dat werk kunnen vinden. Hij introduceerde ons in het kleurdruk denken. De uitkomsten hiervan zijn door Ard Hunnersen vakkundig vormgegeven in een C.V. En deze zijn vervolgens in een  presentatiegids gestuurd naar de potentiele werkgevers en stagebieders op het gebied van Smart Mobility. Deze potentiële werkgevers en stagebieders wisten nu met wie ze te maken hadden. Wij nog niet.

De dag voor de banenmarkt was bedoeld om te gaan brainstormen over hoe we deze dag gingen invullen. Erna Hissink en Erik Wegh hadden hier ideeën over. Maar niks stond vast. Een goede keuze bleek later. Want toen kwam de kracht van de groep naar boven. Deze hadden we de afgelopen tijd vakkundig opgebouwd. De inrichting van de zaal, de rol van het team Smart Mobility, de verwachting en voorkeuren van de genodigden werden in 2 uur bedacht en besloten. Hiermee hadden we een nieuw hoogtepunt in onze samenwerking gerealiseerd. Het begin was goed! Nu de banenmarkt.

De banenmarkt

Vrijdag 8 december. ’s Ochtends mochten we ons voorbereiden. Zowel wij als de werkgevers konden hun voorkeuren kenbaar maken met wie we wilden spreken. We moesten ons dus inlezen, uitmaken welke rol we binnen het bedrijf of gemeente zouden kunnen vervullen en werken aan onze pitch. Dit zorgt natuurlijk voor de nodige spanning en onzekerheid. Sommige teamleden zochten elkaar op, andere zonderden zich af. Maar de groep stond open voor elkaar. Het was vertrouwd.

Het was tijd. Alle teamleden en genodigden zaten in de Brink. Erna Hissink begon haar presentatie over ons. Mooi, persoonlijk en warm. De toon voor die middag was gezet. Erik Wegh nam het over hij introduceerde ons op unieke wijze. Als een ware gastheer bewoog hij door de zaal en stelde ons en de genodigden vragen over wat ze de afgelopen tijd hadden geleerd en wat ze van de komende tijd verwachtten. Daarna kwamen de speeddates. Nu kwam het erop aan. De eerste dates waren geweest en de energie zat er goed in. De tijd verstreek, maar de energie niet. Sterker nog, de lach op ieders gezicht werd groter. Er werden connecties gelegd en goede gesprekken gevoerd. De spanning ebde weg en er werd gelachen. De tijd was op de borrel begon.

Uiteindelijk was 8 december een geweldige dag. Een gevoel van trots overkwam mij toen ik s’ avonds weer naar huis liep. Dat hadden we toch maar mooi geflikt! Uiteindelijk gesloopt, maar voldaan op de bank gaan liggen.